Crteži u psihologiji

Crtanje je specifičan «jezik», ponekad čak i razumljiviji od jezika kojim se govori i piše. Crtanje je shvatljiv i izrazit «govor» posebne vrste.

bubamara
bubamara

U psihologiji se crtanje razmatra kao jedan od vidova ispoljavanja unutrašnjih sadržaja i u tom smislu eventualno kao estetski fenomen. Svaki čovek, pa i dete poseduje snažnu unutrašnju potrebu da izrazi svoje misli, osećanja, želje i uopšte svoje unutrašnje doživljaje. Crtež omogućava ispoljavanje subjektivnih sadržaja, bez obzira na dati formalni oblik. U crteže spada i dečija škrabotina sa ranih uzrasta, neko neuspelo precrtavanje figure mentalno zaostalih osoba, deformisani crtež osoba sa teškim afektivnim poremećajima, kao i sasvim normalan crtež dece ili odraslih.

Početkom XX veka u raznim područjima se pristupilo istraživanju deteta i njegovog razvoja. Tada počinje sistematsko proučavanje dečijih crteža, neguje se spontani dečiji crtež i uvažava se individualni razvoj svakog deteta. Dečije crteže treba posmatrati kao vrstu dečijeg jezika, tj. kao izražajno sredstvo kojim dete kazuje kako shvata svet oko sebe i šta o njemu uopšte zna. Crtanje je jedan od oblika dečijeg izražavanja pa se s punim pravom kaže da dete govori crtežom. Dečije likovno stvaralaštvo može poslužiti kao “sonda” kojom se prodire u nepoznate sfere dečijih misli i maštanja, njihovog nemirnog osećajnog sveta i sklonosti.

Dečiji crteži su specifičan izraz njihovog unutrašnjeg sveta i oni predstavljaju neisrpan izvor za upoznavanje dece, njihovih namera, želja i stremljenja. U dečijim crtežima na specifičan način su ispoljene osobine njegovog opažanja, shvatanja, njegovog odnosa prema okolini. Tu su i osobine njegove mašte, njegovo proživljavanje i doživljavanje spoljašnjeg sveta, uticaja okoline i miljea u kome živi.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

loading...